Onderwerpen van 2025: de Colour Planner, misbruik van gereedschap en de zeven zonden, 40 jaar bij ABB en drie keer oude industrie.
.
De colour planner.
Een nieuwe wereld voor mij. Twee keer per jaar worden er acht kleuren met een bepaald thema gekozen voor mode, interieur, etc. Daarmee wordt de Colour Planner gemaakt voor ontwerpers. Ver van te voren. Deze foto’s zijn van eind 2024 en werden gepubliceerd in januari 2025 voor de collectie herfst/winter 2026/27.
Ik kreeg acht setjes met lapjes aangeleverd om vrije composities te maken. Kiezen, sorteren, knippen, strijken en uiteindelijk fotograferen. Het belangrijkste: de kleurechtheid, de stofuitdrukking en de verhoudingen voor het uiteindelijke blad.
Dit jaar weer gedaan voor herfst/winter 2027/28, maar daar mag ik nog niets over zeggen.
.
Misbruik van gereedschap en de zeven zonden.
Het vervolg op het project “De zeven zonden, demonisch werktuig”.
Links de foto uit de originele serie, rechts de foto uit de vervolgserie. Het gereedschap gekoppeld aan een muziektekst met het thema: IJdelheid. De zeven muziekstukken zijn klaar, zes van de zeven foto’s ook. Nu bezig met hoe de muziek uit te voeren bij de foto’s. Wordt vervolgd!
(Hier nog even de link naar het Demonisch Werktuig)
.
40 jaar bij ABB.
De tijd raast voorbij. In 1985 aangenomen bij ASEA (wat later ABB werd) en nu 40 jaar verder.
Begonnen als elektronica reparateur bij werkplaatsmanager Piet Voogt (rechts op de foto). We vieren hier dat we binnen 1 jaar 1000 printkaarten hadden gerepareerd (we waren met ze drieën en een stagiair). Voor de elektronici: de printkaart was een motorstuurkaart van de eerste ASEA/ABB robot. De vrieskist waar we op leunen was voor het testen van koelingscontrole-units voor de bananencontainerschepen.
Foto rechts: Ondertussen ben ik werkplaatsmanager en ontvang ik het gouden speldje van huidige manager Tonie van Breda voor 40 werkzame jaren bij ABB.
Ook weer voor drie jaar Installatie Verantwoordelijke NEN3140, IV/WV NEN3140, behaald. Zou wel eens de laatste keer kunnen zijn.
.
Drie keer oude industrie.
Een bezoek aan de Unesco Werelderfgoed site in Völklingen in Duitsland. Als liefhebber van de oude industrie een fantastisch complex waar je vrij mag rondlopen en bovenop de hoogovens kan. Er is ook een cokesfabriek en een grote compressorruimte die als expositieruimte wordt gebruikt.
Het echte urbex-werk. Een verlaten fabriek in de bergen van Gran Canaria (Spanje), voor het bottelen van bronwater. Een mooi oud gebouw met lichtinval in de centrale hal. En andere ruimtes met veel flessen, dopjes en vooral duivenpoep.
En een verlaten olijfolie-fabriek op Zakynthos (Griekenland) waar nog machines staan. Zouden ze ooit willen herstarten? Op de voorgrond de intacte olijvenpers. Maar er is ook al gesloopt.
Drie locaties voor weer fijne fotoseries.
Voor andere oude industrie, zie mijn blogs: “De raderen van Charleroi” en “Industrieel erfgoed in Suriname”.
You might also like
